Somewhere,called HOME*

หลายเรื่องกิงๆนะพี่น้อง
ยาวหน่อยนะ เอารูปมาลงด้วยแก้เซง หุหุ

...เปิดหน้าด้วยเฉลยแห่งคำปริศนา
ชะปุ้ย คือชื่อที่"เขา" เป็นคนตั้งให้เจ้าของบ้าน^^
..เขา...ผู้ชายที่เจ้าของบ้านรักและสำคัญที่สุดในชีวิต~
(ถึงบางทีจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะ)
สงสัยอ่ะจิว่ามันหมายความว่าอะไร ชื่อแปลกๆแบบนี้...
ชะ มันไม่มีความหมาย เขาบอกว่าเป็นสร้อยที่ทำให้"ปุ้ย"ดูเท่ขึ้น
ส่วนปุ้ย แปลว่า อ้วนขาว เพราะตอนเด็กๆตัวอ้วนแล้วก็ขาวมากนั่นเอง
...เมื่อวันพ่อที่ผ่านมาก็ทำการ์ดให้เขา แต่ดันลืมสแกนลงคอม
เขาแปะไว้ที่โต๊ะทำงานที่เชียงใหม่ ไม่ได้เอาติดมือกลับมาด้วย
ขอแปะไว้ก่อน(อีกละ)นะเพื่อนบ้านที่รัก
_{เฮียชาร์ตไม่รู้นี่เสียใจนะ เฮียเป็นรุ่นพี่นู๋ตั้งแต่อนุบาลไม่รู้จะงับหัวหลุดเลย 555}

สงสัยอีกอ่ะจิ แล้ว พี ที่เรียกๆกันนี่มาจากไหน
มันมาจากJp (ตัวย่อ JaPoui) ที่มาจากJpNcอีกที
...แล้วJpNcก็คือตัวย่อของชื่อเต็มๆทั้งชื่อเล่นชื่อจริงนามสกุลรวมกัน
เจ้าของบ้านมีความเชื่อว่า ชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้นี่แหล่ะเป็นบุญของลูกที่สุดแล้ว^^

ต่อด้วยควันหลงจากทริปเชียงใหม่
เอารูปที่พอจะดูได้มาฝากกันก่อนละกัน
ส่วนของฝาก ไม่ลืมค่ะ ไม่ลืม
แต่มันเป็นความผิดพลาดที่ไม่ใช่ของตัวเองแท้ๆ รู้สึกแย่จริงๆ
ยังไงก็ขอโทษสำหรับความล่าช้าจริงๆค่ะ TT^TT
...ประเดิมรูปแรก เป็นลูกที่ดีก็ช่วยเข็นของ
แต่สัมภาระแบบนี้ ทิ้งไว้ที่สนามบินดีไหม?

ไอ่ลิงตัวแสบ
กัดจิกได้ทุกสถานการณ์


....ได้ไปดูงานของพี่ตั้ม(วิศุทธิ์ พรนิมิต)ที่มช.โดยไม่ได้คาดหมาย
ดีนะเอาHeSheItรวมเล่ม 8 ติดไปด้วย^^
(ลากตัวข้างบนไปนั่งเด๋อด๋าด้วยกัน 55+)

 

มะม่วงกับมะนาว น่ารักสุดๆ



*ปีหน้า(2551)นี้ครบรอบ10ปีHeSheIt ยังไงก็อย่าพลาดกันนะเพื่อนบ้านทุกท่าน~
..วันสุดท้ายก่อนกลับ
เพื่อนของเขา(คุณจุกและคุณหนิง)พาไปทานเค้กอร่อยๆ
คนล้นร้าน แถมเกือบจะไม่ได้กิน
เอาป้ายร้านมาฝาก ใครแวะไปเชียงใหม่อย่าลืมไปชิมเน้อ

..เค้กอร่อยกิงๆนะพี่น้อง
(ชิ้นเล็กไปหง่ะ-"-)



ปิดท้ายด้วย บูมพี่บัณฑิตที่วิทยาเขตองครักษ์เมื่อวานและวันนี้(11-12/12/50)
รู้เรื่องเมื่อตอนวันเสาร์ จัดของอย่างฉุละหุ
ไปแบบไม่มีถุงนอนแต่มีผ้าเช็ดตัว 3 ผืน(เพื่อ?)
...ขอบคุณทีมแม่บ้านทหารบกที่ช่วยกันแบ่งปันคับพ๊มม^^
วันแรก(11/12)ก็แค่ไปซ้อมเพลงบูม เพลงสันนิดหน่อย
ก็นะ อากาศมันร้อน ขอดื่มซักขวด

ไม่ได้กินตั้งนาน คิดถึงจัง

รู้สึกจะเป็นไอเดียทีมอินดี้
น่ารักจริงๆครอบครัวนี้


ดูเสร็จก็เดิน(เกือบรอบม.) หาเซเว่นซื้อเสบียงไปกินบนหอ
สวนกับแม่บ้านทหารอากาศที่กำลังจะไปหลังม.พอดี
กินเสร็จก็นั่งเมาท์ จนเหล่าแม่บ้านนาวามาเทียบท่าก็ทยอยนอน (ตอนนั้น 4 ทุ่มนิดๆ)
รู้สึกตัวเป็นพักๆแต่จำไม่ค่อยได้ จำความได้อีกทีคือตอนที่เหล่าแม่บ้านทหารอากาศกลับมาอย่างเมา เมาจริงๆ(ตี 1 กว่าๆ)
ตื่นเพราะเสียงมันอ้วกและเสียงโป๊กๆ แต่ด้วยความง่วงเลยไม่ได้สนใจ
ตื่นอีกทีคือตอนที่นาวาโอมมาปลุกประมาณเกือบๆตี 5
สะลืมสะลือเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าแปรงฟันลงไปเตรียมบูมพี่

...เพราะว่าไม่ได้ช่วยทำ ก็เลยไปวิ่งบูมพี่ตรงนู้นทีตรงนี้ที
กินแค่ครัวซองอันนึง ชาร้อนอีกแก้ว บูมได้ไม่ถึง10รอบก็หน้ามืด = =
เลยเปลี่ยนเป็นยืนเป็นพนักงานประจำบู๊ต
ถือฟอนต์ตัวหนังสือชวนพี่มาถ่ายรูป 555+






สารรูปครูโอ้ก่ะครูปุ้ย แห่งโรงเรียนอิ่มสี
...ตัวเกรียมขึ้นประมาณ150%
(ช่วงรายการ สำรวจสัตว์โลก 555)


สุดท้ายก็ไม่ไหว นั่งหลบแดดร้อนระอุหลังฉาก
จนพี่ๆเข้าหอประชุมใหญ่รอรับพระราชทานปริญญาบัตรก็หาที่หลบแดด(ตาย)กันยกเอก

โทรมกันได้อีก เจ้าเอกออกแบบ




ส่วนใหญ่ในแม่บ้านทหารบกนอนกันไม่พอ
อากาศร้อนอบอ้าว และไม่มีเหตุจูงใจในการอยู่อีกต่อไป
ก็เลยพร้อมใจกันเก็บของ แบกออกมาหน้าศูนย์การแพทย์ ณ มศว องครักษ์ จับรถตู้กลับบ้าน
พรุ่งนี้โดดออกแบบได้ไหม = =
...เสียงโป๊กๆที่ได้ยินตอนแม่บ้านทหารอากาศกลับมา
คือเสียงของใครซักคนเมาจนขาพับ ล้มหัวโขกกับพื้น....




ก่อนจากกันวันนี้ ฝากด้วยเพนกวินเวื่นเว้อยืนเพ้อเจ้อกลางหมู่ดาว(?)

มืดแล้ว ท้องฟ้ามืดแล้ว
เพนกวินเวิ่นเว้อยืนจ้องออกไปกลางแสงดาว

อากาศหนาวแล้ว อากาศเย็นลงแล้ว
เพนกวินเวิ่นเว้อยังคงยืนจ้องออกไป..ตามลำพัง

ความหวังที่จะได้พบกับคุณค้างคาวอีกครั้ง
ช่างเลือนลางเหมือนแสงจันทร์ที่ส่องผ่านเมฆดำก้อนหนา

ช่วงเวลาที่เพนกวินน้อยรอยคอยมาเนิ่นนานนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว
แต่เพนกวินเวิ่นเว้อยังคงจ้องออกไป
ยังรอคอยให้ช่วงเวลาที่ต้องการนั้นผ่านไปอีกครั้ง

โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

edit @ 12 Dec 2007 17:26:38 by -JpNc-