SomeWhere called...HOME*

วันอาทิตย์ที่ไม่ได้หยุดเหมือนใครเค้า
วันนี้ลาหยุด...เพราะการบ้านออกแบบไม่เสร็จ
ฝืนใช้โต๊ะไฟซะตาลาย ตื่นมาก็นั่งตัดเส้นต่อ เหลืออีกราวๆ 50กว่าหน้า = =
แถมใช้กระดาษแบบนี้จะได้อย่างที่ต้องการไหมนะ?
...ไม่ชอบเลยที่ต้องมานั่งคาดหวังกับอะไรแบบนี้

ใช่ มันคาดหวังอะไรไม่ได้เลย...
มีงานที่น่าสนใจ ที่ห้องนิทรรศการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ศิลปากร
คุยๆกันนัดๆกันว่าน่าสนใจ
ตอนบ่ายๆเลยไป สุดท้ายก็หัวเดียวกระเทียมลีบอีกตามเคย
งานแบบนี้อดไปเสียดายแย่เลย(คิดได้ตอนอยู่ในงานแล้ว)
โปสเตอร์ในงาน เครดิตพี่หมู>>PUCK

กล้องมือถือ เบลอโครต - -* _{น่าอนาจเหมือนเจ้าของ}

 ..ไปแบบไม่รู้จักใคร ไปถึงถ่ายรูปๆๆๆๆ ตุ๊กตาเจ๋งๆน่ารักๆทั้งนั้นเลย รังสีเทพครอบคลุม 55

งานของAfroman...ไปซื้อพวงกุญแจบู๊ตพี่เขามาด้วยอันนึง

งานของพี่อัพ ทรงศีล...ได้ลายเซนพี่เค้ามาฝากเจ้าตัวแสบที่บ้าน ฮ่าๆ

..เจ้าของบ้านสารภาพ ณ บ้านแห่งนี้ว่าโลเลโครตนานว่าคนที่คิดจะเป็นพี่หมูหรือป่าว
เนื่องจากมีวีร(เวร)กรรม ทักคนผิดบ่อยมากกก
เซนต์การเดาติดลบ แต่ในที่สุดก็ใช่ตัวจริง ฮ่าๆ TvT
...ได้ลายเซน(+หนูหัวใจ)มาด้วย ขอบคุณค่าบบบ 
...ได้เจอพี่อัพ ทรงศีล(+ลายเซนต์ให้เจ้าตัวแสบ)
...ได้เจอพี่ชาติ(+ลายเซนและโจ)
และได้เห็นงานเทพๆที่อยากลองทำ(และกำลังลองทำ)อยู่
งานนี้ให้เครดิตพี่หมูไปเต็มๆเลย ขอบคุณอีก 1 รอบ
ถ้าไม่เห็นโฆษณางานจากลิ้งค์พี่ พีคงไม่ได้เห็นงานแบบนี้ที่เป็นฝีมือคนไทย
ถ้าพี่ไม่บอกว่าใครเป็นใคร พีก็ยังจะคงโง่งมต่อไป ฮ่าๆ
-/|\- กราบงามๆ

จริงๆแล้วถ่ายรูปมาเยอะ แต่ไม่เจอเจ้าของงานเลยไม่ได้เอารูปมาให้ดู
แบบว่าไม่อยากลงงานโดยไม่ให้เครดิตอ่ะนะ
งานของพี่ชาติ..จำไม่ได้จริงๆว่าชิ้นไหน - -เจ้าของบ้านความจำเสื่อม
งานของAfromanมัวเกินกว่าจะเอามาลงได้

ตกลงงานแนวนี้มันเป็นโปรดักซ์หรือสื่อสารกันนะ......?
(คำถามโลกแตกของเด็กออกแบบ มศว)





ขอไว้อาลัยซักเล็กน้อย(แต่นานๆ)

เคี้ยวหัก ใส่กลับเข้าไปไม่ได้...
แล้ว...จะอยู่กับใคร เวลาที่เฮดดี้พัก?
แล้วจะเล่นกับใคร...
...เค้าขอโทษนะตัว
ตัวเหนื่อยมากขนาดนี้แล้ว
เค้าผิดเองที่ฝืนตัวมากเกินไป
แต่เค้าก็ขอบคุณตัวนะที่คอยอยู่ข้างๆเค้า
ตัวทำให้เค้าคิดอะไรได้ตั้งหลายอย่าง
พักเถอะนะ ถึงตัวจะเปลี่ยนไป
เค้าก็ไม่ทิ้งตัว เราอยู่ข้างกันเสมอ
พักให้สบายนะ เจ้าลูกบิดที่รัก...

ปล.รู้สึกเหมือนจะไปไหนกับใครไม่ได้แล้วแหะ - -"
มนุษยสัมพันธ์ดีเกินไปนี่เอง

edit @ 25 Nov 2007 23:54:31 by -JpNc-

นานแค่ไหนแล้ว...ที่ไม่ได้ออกจากบ้านเวลานี้
เดินตามลำพัง ในเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้ตก
เย็นแล้ว เดินวนไปมาอยู่ในห้าง
..เห็นชายหนุ่มเลือกตุ๊กตาตัวใหญ่
..เห็นหญิงสาวเลือกเสื้อโปโลอย่างตั้งใจ
..เห็นเด็กน้อยวิ่งไปมาอย่างร่าเริง
ได้ยินเสียงเพลงที่คุ้นหูเปิดอย่างนุ่มนวลและแผ่วเบา

พระอาทิตย์ตกแล้ว..เดินออกจากรถไฟฟ้า
ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินผ่านไปรอบตัว
แสงไฟระยิบระยับประดับต้นไม้น้อยใหญ่
เสียงหัวเราะรื่นเริงดังก้องไปทุกที่
ความสุข...ส่งผ่านมากับสายลมบางเบา

หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูป
..ทำไมกันนะสีต่างๆได้กลายเป็นขาวดำ
..เพราะอะไรกันนะผู้คนในรูปช่างดูเลือนลาง
..เป็นเพราะสิ่งใด..ความสุขที่รับรู้ได้ ไม่ถูกส่งผ่านใดๆมายังกล้องตัวนี้

ลูกบอลแดงเขียวกลายเป็นลูกกลมสีเทา..ที่ให้ค่าสีเท่ากัน
หลอดไฟนับร้อย..ส่งเพียงแสงขาวจ้า
แสงไฟจากหน้ารถกลายเป็นเส้นแสงขาวพากผ่านท้องฟ้าสีดำ
ผู้คนที่เดินผ่านก็ไม่ต่างอะไรกับความว่างเปล่า



ก็แค่อีกปี และอีกปี
...แค่ปีนึง
ปีนึงที่ใช้ความสุขหมดอย่างรวดเร็ว
เหลือแค่บางสิ่งบางอย่างแอบซ่อนอยู่ข้างใน
...ก็ทำตัวให้เหมือนปีนึงแค่นั้นเอง

คอนเวิร์ดของเรา//รองเท้าของว่างเปล่าคือล่องหน
..เราภูมิใจแนะนำเพื่อนของเรา
เค้าชื่อ "ว่างเปล่า"

"ว่างเปล่า"นั่งข้างเราเสมอ
เวลาเราเดินไปไหน
"ว่างเปล่า"จะตามเราไปทุกที่
เราไม่ได้อยู่ตามลำพัง
เราไม่เหงา
ไม่มีช่องว่างใดๆในตัวเรา
เพราะเรามี"ว่างเปล่า"เติมเต็ม