SomeWhere called...HOME*

ลมร้อน
อบอ้าว
อ่อนเพลีย

ฉันยืนพิง
บน 2 แถว
ริมในสุด

เรื่องมากมาย
ช่างอ่อนล้า
ต้องทนไว้

คนโหรงเหรง
รถเคลื่อนไป
เขาก้าวขึ้นมา

สายตาเขา
เหม่อลอย
ไร้ที่สิ้นสุด

0.35วินาที
สายตาเรา
มองจ้องกัน

เพียงแต่...
เขามองถนนทางซ้าย
ฉันมองคนเดินฝั่งขวา

เปลือกตาหนักอึ้ง
ฉันไม่อาจฝืนทน
เพียงงีบไป...

รถกระตุก
ฉันสะดุ้งตื่น
มองออกไป

ณ จุดๆนั้น
ไม่มีเขา
ผู้เหนื่อยล้า

ชั่วกระพริบตา
การจากลา
กลับมาอีกครั้ง




















ฉัน
อีกคนหนึ่ง
...กลัวการเริ่มต้น
...กลัวการจากลา
...กลัวการสูญเสีย

"..หากไม่อาจรักษาไว้ได้ด้วยมือของตนเองแล้วไซร้
จักอย่าได้เริ่มต้นสิ่งใดๆเลยเล่า..."

edit @ 31 Dec 2007 01:17:48 by -JpNc-

edit @ 10 Jan 2008 00:05:07 by -JpNc-

edit @ 29 Feb 2008 22:09:51 by -JpNc-

จำได้...

...จำกระเป๋าของเธอได้
ฉันจำสายกระเป๋าของเธอได้...

...จำรองเท้าของเธอได้
ฉันจำสีเชือกรองเท้าของเธอได้...

...จำเสื้อเรียบของเธอได้
ฉันจำลายสร้อยข้อมือของเธอได้...

...ถ้ามองจากด้านหลัง
ผมของเธอยุ่งนิดหน่อย
ชายเสื้อแอบยับบ้าง
แถมปลายขากางเกงก็เลอะโคลน

...จำได้ว่าเธอเดินก้าวยาวๆ
...จำได้ว่าเสียงของเธอนุ่มๆ
...จำความรู้สึกอบอุ่นเมื่ออยู่ใกล้ๆเธอได้

...แต่ฉัน
จำหน้าของเธอไม่ได้
เพียงแค่ไม่กล้ามองตรงๆ

...ฉันรู้ตัวดี
ว่าไม่เคยมีค่าพอสำหรับเธอ



PS.งานกองท่วมหัว เอาตัวให้รอดดดดด
มีอะไรทำก็ดี ดีกว่านั่งเวิ่นเว้อเพ้อเจ้อบ้าบออยู่คนเดียว
(ก็อยู่คนเดียวอยู่แล้วนี่หว่า - -")

 

edit @ 18 Dec 2007 23:56:27 by -JpNc-

edit @ 10 Jan 2008 00:04:30 by -JpNc-

edit @ 29 Feb 2008 22:11:17 by -JpNc-